X




Raman spektroskopisi titreşim spektroskopisinin bir şeklidir. Raman spektroskopisi, numune tanımlama ve kantitatif analizi için kullanılabilecek moleküler titreşimler hakkında bilgi sağlar. Yöntem, bir numunede bir monokromatik ışık kaynağının (diğer bir deyişle lazerin) örnek yüzeyine gönderilmesini ve saçılan ışığın analizini içerir. Işık madde tarafından saçıldığında, saçılımın neredeyse tamamı elastik olarak gerçekleşir (Rayleigh saçılması) ve enerjisinde bir değişiklik olmaz. Bununla birlikte, saçılmanın çok küçük bir yüzdesi inelastik olarak gerçekleşir. Bu durumda saçılan ışık, gelen ışıktan farklı enerjiye sahip olur. Işığın bu elastik olmayan saçılımı, 1923'de Adolf Smekal tarafından teorik olarak öngörülmüş ve ilk olarak 1928'de Chandrasekhara Venkata Raman tarafından deneysel olarak gözlemlenmiştir. Bu nedenle bu inelastik saçılmaya Raman saçılması (Raman etkisi) denilmektedir.